Menu Close

Jackpot

Het kreunt heel zacht. Zucht af en toe diep. Vertrekt wat spiertjes naar iets dat lijkt op een grijns maar ligt op dit moment vooral tevreden te slapen. Ik zie die kleine vingertjes, kleine teentjes en met de geur van ‘verse’ baby in mijn neus, neem ik haar in mij op. Mijn kleine nichtje van amper een paar uur oud. Het blijft bijzonder hoe zo’n mini mensje je hart aanraakt terwijl het er alleen maar hoeft te ‘zijn’. Niets meer en niets minder. Alleen er zijn.

Dromen

Mijn oudste mopje is niet zo mini meer, met z’n bijna 2 meter, en is inmiddels 19 jaar oud. Een man van weinig woorden maar die veel ziet en aanvoelt. Met een krijtstift schrijft hij af en toe een quote op de spiegel in de badkamer. Op dit moment staat er:

The biggest adventure you can take is to live the life of your dreams.’

Dat is nogal wat, als je even de tijd neemt om er goed over na te denken. Durf je dat? Durf jij het leven van je dromen te leven? Ja, denk je misschien, leuke spreuk, mooi verhaal, maar ja, ik heb een koophuis, een gezin, en mijn werk dan? Eerst even de staatsloterij winnen. De belemmeringen vliegen je om de oren. Maar de mensen die hun droom leven, zijn het avontuur aangegaan. Ondanks alles. Zij durfden die eerste stap te zetten. Want het ís gewoon niet zo dat je gelijk bovenaan die trap staat. Het avontuur, die reis, gaat stapje voor stapje. Soms donder je keihard van die trap af. Dan kun je niet anders dan de pijn voelen, het stof van je kleding afkloppen, opstaan en weer op de eerstvolgende trede klimmen. Ook dát hoort bij het avontuur. Is dat dan de grootste belemmering? Angst voor het vallen? Angst om de vaste grond onder je voeten kwijt te zijn? ‘Als we volop willen leven, zonder voortdurende angst dat we niet goed genoeg zijn, zullen we ons verhaal moeten accepteren.’ schrijft Brené Brown. In mijn verhaal ben ik tig keer gevallen en worstel ik met vanalles. Zielig? Nee. Gewoon menselijk. Het hoort bij mijn verhaal, bij mijn zoektocht naar waarvoor ik hier op deze aardbol ben. Maar het aller allergrootste avontuur vind ik het om, ondanks alles, trouw te blijven aan mezelf. Want het betekent soms keuzes maken die verschrikkelijk moeilijk, maar wel noodzakelijk zijn. Vertrouwen hebben. Het verkennen van een nieuwe stap die doodeng is maar waarvan je weet dat je die te zetten hebt. En het betekent leren. Heel veel leren. Elke dag weer.

Vraagje(s)

Heb jij bevestiging nodig om jouw avontuur aan te gaan? En zo ja, van wie? De bevestiging zit voor mij in het mezelf toestaan te doen én te zijn. Misschien klinkt het tegenstrijdig maar dat is het juist niet. Door een stap te zetten en in dat moment te zijn, leer je het meest. Gewoon er zijn. Voelen wat je voelt, luisteren naar wat je hart je vertelt. Je bent nooit klaar met leren. Dát te weten geeft mij enorm veel rust. Ik ben nooit ‘af’ en jij ook niet. Net als mijn kleine nichtje hebben wij ook nog een heel leven voor ons. Dat heeft niets te maken met tijd maar met het avontuur dat je aangaat. Dat is je lot, het winnende lot. Als je durft… 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *