Menu Close

Met de billen bloot

Stel je voor…Je staat op een kruispunt. Midden op het kruispunt. Je kijkt om je heen. Waar ga je naar toe? Hoe kies je welke weg je het beste kunt of wilt gaan? Met je verstand, door alle voors en tegens tegen elkaar af te wegen? Of luister je naar je gevoel? Neem je de tijd om te kiezen? Beslis je binnen een seconde? Of laat je je leiden door wat anderen tegen je zeggen? Je adem zit in je keel, je hart bonkt als een bezetene, het zweet breekt je uit… Wat moet je doen?!
 
 

‘Dat rot gevoel!’

Meestal durfde ik niet af te gaan op mijn gut feeling, kruispunt of niet, en liet me leiden door wat verstandig was of wat ik dacht dat anderen van mij verwachtten. Je gevoel achternagaan is doodeng, want wat brengt het je? Liever bleef ik hangen in wat ik kende én waar ik soms doodongelukkig van werd en wordt. Want ja, die veiligheid hè, die is dan toch ook wel weer prettig. Je weet namelijk wel wat je hebt en dus ook wat je houdt als er niets verandert (lees: als je geen andere keuze maakt). Soms zou ik willen dat ik niet zoveel voel. Dat ik wat oppervlakkiger zou kunnen leven want dat geeft toch een stuk minder gedoe in hoofd en lijf. Maar ja, ik ben nou eenmaal zo’n hooggevoelig mens, die – tot nu toe – slecht naar haar eigen gevoel luistert en dus een lijf heeft dat al jaren aan alle kanten protesteert. En nog steeds niet luisteren, stug vol blijven houden. Maar weet je, je wordt niet gelukkiger van die veiligheid en ‘zekerheid’. De enige zekerheid die je hebt is dat je een keer doodgaat. En toch leef ik nu niet het intense leven waar ik van droom, dat ik voor me zie en waarvan ik voel dat het bij me past.
 
 

Go, go, go

De afgelopen maanden heb ik, zoveel als ik kon geluisterd naar motivational speakers. Op de fiets, tijdens het hardlopen, als ik de hond uitlaat, tijdens het stofzuigen en ga zo maar door. Denk aan Jim Rohn, Tony Robbins, Les Brown en natuurlijk Brené Brown. ‘Vulnerability’ (kwetsbaar durven zijn) is the key en tegelijkertijd zo eng. Als je echt kwetsbaar durft te zijn, voel je je waardevol met heel je hart. Dan ben je oké met je jezelf. Dan is het goed. Nu ik dit schrijf, hoor ik via Spotify een nummer van Lalah Hathaway waarin ze zingt ‘Stop hiding yourself…’. Echt waar, op dit moment! Hoe bizar en hoe bijzonder. Toeval bestaat niet. Maar goed, wat ik wil vertellen is dat ik heel blij word van inleven en verbinden door te visualiseren en te schrijven (storytelling in woord en beeld) alleen wat ik nooit durfde is zichtbaar zijn. Naar de mensen om mij heen vond en vind ik dat al lastig, laat staan op social media. Want nee, ik heb geen opleiding gevolgd tot schrijver en ja, ik heb wel een creatieve opleiding afgerond maar ‘ben ik wel goed genoeg’ vraagt het stemmetje in mijn hoofd zich dan weer af. Toch droom ik stiekem groter. ‘Leave a little sparkle wherever you go’ is mijn missie. Die sparkle kan een luisterend oor zijn, een aardig gebaar of iets waardoor iemand weer nieuwe inspiratie krijgt en verder kan in werk of privé. Wherever is overal. Maar durf ik dat? Eerlijk gezegd vind ik het doodeng maar ik wil het graag. Feel the fear and do it anyway, van proberen ga je leren enzovoorts. Dus bij deze, de eerste stap voorbij het kruispunt. Hopsakee, kwetsbaar maar ik doe het, ‘met de billen bloot’!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *