Menu Close

Nieuwsgierig Aagje

Ik hoor een raar geluid. Een geluid dat ik niet direct kan thuisbrengen en dan een beetje gejammer. In een opwelling besluit ik toch maar even uit het raam te kijken en zie op de hoek van de straat, midden op de weg een jonge vrouw liggen. Op haar rug, plat op de grond. Over de kop geslagen met haar fiets, bleek later. Een oudere vrouw is van haar fiets gestapt en staat over haar heen gebogen. Even denk ik, ach er is iemand bij dus waarom zou ik gaan, maar toch sjees ik de trappen af (ik woon 4 hoog) om te kijken of er hulp nodig is.

Spraakwater

‘It has to get better. The way we treat each other and, look out for each other. It has to get better somehow.’ zegt Clay Jensen in de Netflix serie Thirteen Reasons Why. De serie vertelt het verhaal van een meisje, ze is ongeveer 16 jaar, die 13 cassettebandjes opneemt over waarom ze besluit een punt achter haar leven te zetten. Puberperikelen? Nee. Hoeveel mensen zijn er niet, ongeacht hun leeftijd, die zich eenzaam voelen? Of niet begrepen. ‘The minute you start talking about it, it gets easier.’ Tja.

Take 2

Je vraagt je inmiddels misschien af hoe het verder ging met de jonge vrouw. Beneden aangekomen was er iemand van de winkel aan de overkant die voor een dekentje en kussentje had gezorgd en er waren meer omstanders. Alleen was 112 nog niet gebeld, dat heb ik gedaan dus geheel nutteloos was mijn komst dan weer niet. En wat dan nog. Beter teveel dan te weinig, denk ik nu heel stoer.

Hints

Als je midden op de weg ligt te creperen van de pijn en je nauwelijks kan bewegen is het wel duidelijk dat je iets mankeert. Voor mensen die creperen van de pijnlijke gedachten in hun hoofd, is dat een ander verhaal. Vaak is er aan de buitenkant niets te zien of te bemerken. Wat voor de één een niemendalletje is, is voor de ander onoverkomelijk. Lekker subjectief. Lastig, want zie je de hints wel, die achteraf meestal als een puzzel in elkaar vallen. En zo ja, wanneer kom je in actie? Wanneer trek je aan de bel? Ik vind het moeilijk. Heel moeilijk. Want je wilt geen bemoeial zijn. Net zoals ik dacht, waarom zou ik naar beneden rennen. En in actie komen, staat niet garant voor ook echt iets voor die ander kunnen doen. Behalve dan laten merken dat je er bent.

In the end

De ambulance was onderweg en haar werkgever was gebeld dat de jonge vrouw ‘even’ niet kwam werken. Ze had vreselijk veel pijn en kon ik niets meer doen dan naast haar zitten. Haar elleboog steunend op de enigszins koud aanvoelende straatstenen, hield ze één hand in de lucht. Ik vroeg haar waarom. Ze had teveel pijn in haar rug en schouder om hem te bewegen, was het antwoord. Haar hand voelde koud dus hield ik hem maar vast. Apart, dacht ik later. Er stonden vijf mensen om haar heen. Op afstand. Hoe eenvoudig is het om iemands hand vast te houden. Eerlijk gezegd voelde ik ook wat schroom. Waarom zou ík haar hand vasthouden? Aan de andere kant, waarom niet. Durven we elkaar niet meer ‘aan te raken’? Komen we dan te dichtbij? Hoe eerlijk durven we te zijn over wat ons dwars zit óf over wat we nodig hebben. We hoeven niet altijd een oplossing te bieden of te weten. Naast elkaar zitten en elkaars hand vasthouden is soms genoeg. Zo simpel kan het zijn.

De jonge vrouw zat na haar val onder de blauwe plekken, had een gekneusde rib en een lichte hersenschudding maar is inmiddels gelukkig weer up & running:)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *