Menu Close

Wat is je waarheid?

Mijn hart sprong een gat in de lucht! En mijn stemming was euforisch, totdat mijn hoofd zich ermee ging bemoeien en ik dacht, ‘Nee Ag, ff niet zo gek doen.’ Daar is ‘ie’ weer. Dat stemmetje in je hoofd dat het altijd beter weet. Zo vervelend. En heel vermoeiend ook. Altijd maar wikken en wegen, plussen en minnen, van links naar rechts, wat het beste is en wat het minst lastig, totdat het een brij is waar je niet meer uit komt. In je hoofd. Je komt er niet meer uit, ín je hoofd. Maar wát zegt je gevoel? Durf je die stem tot stilte te manen en in die stilte te luisteren naar wat je diep van binnen voelt?

Spookhuis

Als we naar een pretpark gaan ga ik bijna overal in. Hoe sneller hoe beter, 10 keer over de kop? Ik zit vooraan of achteraan (want dat zijn de beste plekken als je het mij vraagt). Heerlijk! In het donker, met planeten, hangend aan een rail of zittend in een karretje erop. Het maakt mij niets uit. Maar waar ik pertinent in de weiger stand schiet is het spookhuis. Daar krijg je mij absoluut niet in. Mijn liefdevolle dochter herinnert me daar ook regelmatig aan, gewoon omdat ze het leuk vindt dat ik dát niet durf. Ja, ik geef het toe, op dat vlak ben ik echt een grote schijterd. Je kan niet alles hebben hè:).  Wat is het toch met zo’n spookhuis? Ik weet dat het nep is, dat het donker is, dat er onverwachte geluiden zijn, gedaanten verschijnen en ik weet ook dat als ik er ‘even’ doorheen ga, het weer over is. Easy. Maar nee, ik ga nog steeds niet. Met geen 10 paarden krijg je mij erin.

Kriebels

Wat is dat toch met verwachtingen? Ik verwacht iets van jou, jij verwacht iets van mij, we verwachten iets van een situatie of een plek. Zoals ik bij een spookhuis verwacht dat er onverwachte dingen zijn en je zou kunnen zeggen dat het duidelijk is. Want je weet dat het zo gaat. En toch geeft het mij zo’n unheimisch gevoel. Hmmm gevoel. Met datzelfde gevoel kan je ook de kriebels in je buik ervaren als je helemaal boven, tergend langzaam over het randje gaat, om je heen kijkt om het hele park, even snel, van grote hoogte te overzien, hier en daar wat gegil hoort, wachtend op het moment dat die lange slinger karretjes met een hoge snelheid naar beneden zoeft om niet lang daarna een eerste looping te maken of kurkentrekker in te gaan. Lekker hoor, ik hou ervan en merk dat het me een stuk makkelijker afgaat deze kriebels te beschrijven dan mijn angst voor het spookhuis. Want daar wil ik het liefst zo ver mogelijk vandaan blijven.

Sky high

Het punt dat ik wil maken is dat je gevoel, je intuïtie áltijd al weet wat goed is voor jou en wat bij jou past. Terwijl je verstand niet altijd verstandig is als het probeert jouw gevoel te overtuigen met argumenten die meestal te maken hebben met verwachtingen. Dus. Waarom maken we het onszelf soms zo moeilijk? Tja, die verwachtingen. Hetgeen je van jezelf verwacht of dat je denkt dat een ander van jou verwacht. Wat ik verre van makkelijk vind maar enorm aan het leren ben is eerlijk zijn. Als ik het even niet weet omdat mijn innerlijke gevecht nog in volle hevigheid aan de gang is, kan ik maar beter eerlijk zijn naar mezelf en dat erkennen, eventueel delen met een ander om daarna de stilte te vinden, eerlijk te kijken en te luisteren naar wat m’n gevoel mij zegt, zodat mijn hart weer daarna een gat in de lucht kan springen. Sky high!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *