Menu Close

Windkracht 12

diep van binnen weet je het wel

Als ik de auto uitstap raast er een koude vlaag langs mijn gezicht. Snel zip ik de rits van mijn jas nog wat hoger dicht. Hond aan de lijn en up-tempo aan de wandel want het is nogal fris. Gijs heeft er geen last van. Hij ruikt waar we zijn en net als ik wordt hij steeds enthousiaster naarmate we het strand naderen. Het is bewolkt en het stormt dus druk is het niet. Eenmaal op het strand mag hij los en laat hij zijn sporen achter als hij in één streep naar de zee rent. Geweldig om te zien.

 

Natuurlijk

Toen er een paar jaar geleden een orkaan door mijn leven raasde was het strand -weer of geen weer- de plek waar ik het liefste was. Soms met iemand, vaak alleen. Het was de plek waar ik voor eventjes rust vond. Soms gewoon door een eind te wandelen, soms door stil te staan, mijn ogen dicht te doen, te luisteren naar het geruis van de zee en me in te beelden hoe de zee een wirwar van gedachten uit mijn hoofd spoelde. Bijzonder hoe de natuur van invloed is en je laat voelen, als je ervoor open staat. Wonderlijk hoe de natuur de gebruiksaanwijzing voor het leven is, als je goed kijkt. Maar wij mensen houden over het algemeen wel van een beetje controle. En ik dus ook.

 

KNMI

‘Perfectionisme is een vorm van weerstand,’ las ik eens. Door zo perfect mogelijk te leven creëerde ik een ogenschijnlijk veilige omgeving. Maar niets is wat het lijkt. Want dat leven was, door allerlei factoren, verre van veilig. Het was gebaseerd op angst en niet op liefde. Angst om anders te zijn dan wat je gewend bent. Angst om keuzes te maken waar de mensen om je heen niets van begrijpen maar die ten diepste passen bij wie jij echt bent. Met alle consequenties van dien. Want wanneer de luchtdrukverschillen in onze atmosfeer groot zijn ontstaan er actieve depressies. Nou dat heb ik geweten. Maar in het oog van de storm was het zo kalm en helder. Diep van binnen wist ik het wel.

 

Happy

Gijs zwemt alleen als ik zelf ook in het water lig. Met deze kou sla ik even over. Pootje baden doet hij het hele jaar in de zee of in een modderpoel dat maakt hem dan weer niet uit. Van perfectionisme heeft hij geen last. Als een botje met haar komt hij druipend en wel uit het water, schudt zich vlak voor mijn neus even uit en gaat weer door, zijn zintuigen volgend. Hij is blij. Heel blij.

 

Zeeuws meisje (½)

Van het strand en die krachtige zee heb ik altijd al gehouden. En dat zal ook zeker zo blijven. Het zit in mijn DNA. Het steeds veranderende kleurenpalet geeft de wereld telkens een nieuw gezicht. De wind, die vanuit een wisselende richting waait, door je hoofd, in je leven, let it be. Een frisse wind zorgt voor een ‘open mind’. Het is niet voor niets. Je kunt alleen leren en groeien als je geest open staat, als je je gedachten los laat. Diep van binnen is het windstil en weet je het wel.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *